Eritiyorsun.

'En kötüsü nedir Mike, biliyor musun',

"Haha, abi en kötüsünü hep sen belirliyon ki nerden bileyim. Dur dur, kabızlık mı ?"

'Kalk git şurdan tekmelicem şimdi(!), çay koy gel laflayalım'

Hepsi birer etken mi ?

Değişik birşey, pek tanımlayamadığım ama hüzün ile mutluluk arasında olan arafta bir duygu.
Bir tarafından baktın mı çok güzel, sonsuzluğa açılan huzur kapısı misali ama diğer tarafından acayip korkunç sanki kimseye sesini duyuramayacak kadar aciz ve eli kolu bağlı.

Size ne ? Yada Bize ne ?

Diğer insanların özel hayatları bizi neden ilgilendirir ? yada diğer insanları bizim özel hayatımız neden ilgilendirir ?

Herkes çevresindeki kişilerin özel hayatını az çok biliyordur, bunları öğrenince elimize ne geçiyor ? ne oluyor ? bize ne gibi bir katkısı oluyor, kişisel gelişimimize nasıl bir etkisi oluyor yada karşıdaki kişi için nasıl bir avantaj sağlıyor ?

İnsanları toplum içerisinde bazı özel sorular sorarak özel cevaplar istemek hemde toplum içinde(!) ne kadar mantıklı ? Bu sorduklarım şuan sadece aklıma gelen belli başlı şeyler.

Bizi ilgilendirmeyen şeylere burnumuzu sokma alışkanlığımız neden vardır ki ?

Zihniyetimizden mi kaynaklanıyor bu yoksa yetiştirilme tarzımızdan mı ?

Ben bu tarz olayları kişilere bağlıyorum, özeli araştıran dedikodu yapan kişiye değil dedikodusu yapılan özeli araştıran kişiye bağlıyorum.

Bunlara uğraşan kişiler ileriyi göremeyen, mekana zamana ve kişilere takılan kişilerdir. Takip ettikleri kişinin ilerlediği kadar ilerler çünkü onlara takılmak kalmak onların eksiklerini yada özellerini araştırmak için o kişinin hep arkasında olmak lazım.

Yalnızlık

Yaşadığımız hayat koşulları sayesinde ben yalnızım diyen insan sadece kafasında yalnızdır, soyut olarak yalnızdır. Ama somut olarak istemediği kadar çevresi yada arkadaşları vardır kimisini sever kimisini sevmez belki hiç birini sevmez ama sonuç olarak yalnız değildir.

Kendimi kendime ıspatladığım hergün Zaferimdir.

Bütün hayatımız bir yarış içinde geçer doğduğumuz andan itibaren büyük küçük çevremizle yada kendimizle yarış içerisindeyiz. Aslında biz kendimizden çok başkaları ile olan yarışlara odaklanmış durumdayız ve bu sebeptendir ki başarısız olduğumuz zaman kendi başarısızlığımıza değil başkasının başarmasına üzülüyoruz. Sürekli bir kıyaslama içerisindeyiz çevremizdekileri ilham almak için yada bakış açımızı değiştirmek yeni şeyler öğrenmek için faydalanacağımız yerde onlarla büyük küçük demeden her fırsatta yarışlara giriyoruz. En basitinden bu yarışlar okulda sınavlar ile başlar iş hayatımızla yada günlük davranışlarımızda devam eder.
Okuldaki sınavlardan örnek verecek olursak sınıf arkadaşımız bizden yüksek not aldı ben o kadar alamadım diye üzülmek yerine ben bu sınava çalışırken bunları öğrendim benim için bir artıdır diye kendimizi teselli etsek ortada bir yarış kalmayacak tek yarışımız kendimizle olan yarış olacaktır.

En büyük rakip insanın kendisidir.

İnsan kendisiyle yarışmadığı sürece bir yere varamaz birşeyler yapamaz. Çevremizdekiler ile kendimizi kıyaslarsak bizden üsttekileri göreceğiz onlarla kıyaslanamayız çünkü onlar zaten bizden yukarıda ama onlar gibi olmaya çalışabiliriz. Nasıl ? kendimize daha çok şey katarak.
Kıyaslarken haliyle bizden alttaki insanları da göreceğiz onlar zaten bizim altımızda kıyaslarsak kendimizi kandırmış oluruz. Geriye tek bir seçenek kalıyor bizimle aynı seviyedeki insanlar.. Onlar zaten bizimle aynı seviyede şartlarda bu sebeptendir ki kıyaslama yapılamaz.
Bu yüzden kıyaslama yapılacak tek şey kendimiz olup dün neydim bugün ne oldum yarın ne olabilirim olacaktır. Bu sayede çevremize bakıp üzülmek yerine onlara bakıp ilham alıp kendimizi geliştirmeye odaklanmalıyız ve kendimizi aştığımız her gün bizim için zafer olacaktır.

Hayat sadece matematikse ?

Hayatımızın her yerinde matematik her zaman var, ne kadar inkar etsek yada ne kadar benim kafam basmıyor desek ister istemez katıyoruz hayatımıza.

İlkokulda başlar matematik en basitinden 1+1 olarak sonra ortaokul lise devam eder.

Bazen değer veririz matematikte herhangi bir değişkene istemsizce. İşte tam olarak hayatımıza burada adım atıyor, farkında olmadan değer veriyoruz insanlara her zaman az yada çok.

Sonunda üzülen yada sevinen biz oluyoruz daima. Buda değişken aslında çünkü her şey umduğumuz gibi sonuçlanmıyor.