Sayfalar

açsan kusucam etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
açsan kusucam etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Mart 2022 Perşembe

Rengarenk Kişiliğe Sahipsin

 Gelmiş bana hesap soruyor, neden yaptın bunu diyor, herşey senin yüzünden oldu diyor, şuan daha iyi olabilirdik. Ağlıyor ancak elimden birşey gelmiyor, ne yapsam nafile ama rahatlamış gözüküyor.

Sonrasında herşey normal, olması gerektiği gibi önceki günün ağlaması ve içini boşaltmasıyla rahatlamışa benziyor, herşey o kadar güzel ki rüyadasın adeta..

Bu rüya bitsin istemiyorsun, uyanmak istemiyorsun ama gerçekten rüya mıydı yoksa rüya gibi bir an mıydı bilemiyorum. Duyduğun huzur ve mutluluk sanki hiç bu kadar mutlu olmamış gibiyim ancak her güzel şeyin de bir sonu vardır. Uyanıyosun.

Aradan zaman geçiyor, bir etkinlik görüyosun katılayım diyorsun ama pasif olarak izliyorsun, insanların birbirine söylediği genel yalanlar "Bir ara kesin görüşelim", "Senin için herşeyi yaparım",  "Çok iyi geldi, daha sonra tekrardan yapalım" gibi insanlar genellikle birbirlerine duymak istediği herşeyi söylüyorlar, ağzım açık dinliyorum diyorum ki ne kadar doğru.

Gül sokak, Gül kafede buluşalım diyoruz, tabiki buluşamıyorsun.

Senden koşarak kaçtığını görüyorsun, biliyordum diyor. Böyle olacağını biliyordum diyor. Arkasından bakarken saçlarının dalgalandığını görebiliyorsun, yeniden ağlaması kulaklarında çınlıyor, elinden birşey gelmiyor öylece bakıyorsun.

Bekle diyorsun, gitme diyor, rengarenk bir kişiliğe sahipsin bırakma diyor, halbisem siyah beyaz bir film şeridi gibisin. Enerjin sanırsın tavan ama yastığın ağlamaktan sırılsıklam, olduğun ile gösterdiğin kişilik arasında fark var aslında olmak istediğin ve olduğun kişi arasında çok fark var bu seni çelişkiye düşürüyor. Kalıyorsun, yine elinden birşey gelmiyor, destek almak istiyorsun alamıyorsun, eski anıların geliyor aklına büyüdüğün evin, çocukluğun geçiyor gözlerinin önünden.

Sonra bir bakmışsın bir gün karşında yüzüne bakmaya çalışıyor ama bakamıyor, yine yaptın yapacağını diyor anlıyorsun orada tüketmişsin elindeki imkanları, mutsuz yüzünden düşen bin parça.

Kaldırmıyorsun kafanı, sende eğiyorsun yoluna devam ediyorsun ancak bu yol taşlı ve dikenli, bu kadar zor olduğunu bilsen çıkar mıydın ki bu yola, sanmam.

Sonra yine denk geliyorun bir gün bu sefer daha rahatsın ama sanki küller var eski alevinden, yelleyip tekrar canlandırmak istiyorsun ancak ne yellemene izin veriyorlar ne senin gücün var arada kalıyorsun yine. Arada kalmalar seni bitiriyor, ne yapacağını bilmiyorsun, seni çelişkiye düşürüyor fazlası ise depresyona sokuyor. Girme oraya, orası güzel değil, karanlık ve kasvetli bir yer senin için iyi değil.

Hiç bişeyin eskisi gibi olmadığının farkındasın ancak yeniden yola koyulmak sana nasıl gelecek bilmiyorsun, yollar değişmiş, yenileri gelmiş. 

Sahilde yürürken bir not yazıyorsun, birisi bulsun diye şişenin içine koyup atıyorsun denize, ertesi gün farklı bir şişe denk geliyor eline, içini açıp bakıyorsun senin yazdığın notlara birisi cevap yazmış, çok güzel cevaplamış ancak o gemi sahilden gitmiş, geri gelir mi meçhul bilmiyorsun.

Çok beklemek istemiyorsun ancak içinden bir ses beklemeni söylüyor, içindeki sese güvenmek istiyorsun ama gerçekten senin sesin mi bu? yoksa sana söylenenler mi bilemiyorsun, adete obsesif olmuşsun, duymak istemediğini söyledikçe inadına karşına çıkıyor, kulaklarında çınlıyor, içindeki sese kulak veriyorsun bekliyorsun, bu bekleyiş uzun değil ama kısa da değil.

Sadece beklemek çok yorucu bir iş, hayat seni yormuş, düşüncelerin seni yıpratmış, kendini onarmaya çalışıyorsun nafile, maskeni takıyorsun karışıyorsun kalabalığa, onlar seni giderken görüyor ama bilmiyor kimse bekliyorsun.

10 Ocak 2021 Pazar

Tabikide Sistemin Dediği

 Güneş tekrardan doğdu, bitmek bilmeyen döngü yeniden başa sardı.

Yorgan üstünde sanki ölü toprağı gibi ağır geliyor, gözlerini açınca boşluğa düşecekmiş gibi hissediyordu.

Bu hikayenin sonu güzel değil, hüzünlüde değil, bu hikayenin sonu yok çünkü bu aslında hikaye değil kısır döngü.

Toprağı başkaları zorla küreklerle aldı üstünden, silktiler ardından yoluna devam etmesi için biraz su birazda yiyecek verip saldılar.

Güneş görünce iyiymiş gibi hissetti ama aslında ısındığından dolayı kan akışı hızlanmıştı. Bir doz aldı ilacından başladı gününe, her şey çevrede aslında simülasyondan ibaretti, hayatı kolaylaştırmak için yapılan cihazlar ve aletler beynini uyuşturmaktan zamanı yavaşlatmaktan ve düşünmesini zorlamaktan başka bir işe yaramıyordu.

Güneşte biraz dolaştı, tekrar döndü evine.

Mükemmel, onun için bir çukur değildi aslında ama çokta dönmek için iyi bir yer değildi.

içindekiler farklı, hissettikleri farklıydı. Düşünmeye biraz fırsat kalsa çevresindekiler hemen engel oluyordu. Ayak uydurmaya başladı onlar gibi davranmaya başladı ama yine eksik kalıyordu bu sefer eski hali aranıyordu. "Ne oldu sana böyle, böyle değildin sen?" gibi sorular hızlıca yönlendirilmeye başlandı.

Kahvesini aldı baktı yoluna, biraz daha uyuşması gerekiyordu ki o da öyle yaptı müziğin sesini biraz daha açtı. Düşünmek onun için çare değil batağa batmaktı çünkü girdi mi işin içine çıkamıyordu.

Biraz uyudu, uyuşmaktan ziyade ölümü taklit etmeye çalıştı, üstüne bu sefer toprak örtmedi olduğu gibi daldı uykuya. 

Birkaç saat sonra tekrar açtı hayata gözlerini kendisini daha dinç hissediyordu sanki. Aslında geçici bir patlama. 

Yerinde duramıyor ancak kelepçelerinide çözemiyordu, sürekli hareketli ve hararetli içinde kelebekler varmışcasına özgür ama tasmalanmış bir köpek gibi de zindanlardaydı.

Çevresindekilerin bu hali anlayamaması onu daha da düşündürdü, demekki onlar buna alışmıştı yada onlar hayata bunun için gelmişti?

Peki ya ben neden geldim dünyaya? ne yapmaya? yüz yıllarca bulunmamış sorunun cevabını benim vermem olanaksız ama düzene ayak uydurup biraz daha uyuşup güzel kulübemde paslanmak gayet olanaklıydı.

Ben ne yaptım peki? tabikide sistemin istediğini.

5 Aralık 2020 Cumartesi

6.12.2020 04:00

Uykularım kaçıyor, gözlerim hala faltaşı gibi açık ama anlamsız ve amaçsız..

Kendi hallerindeler, neyi arıyolar neye bakıyolar anlamış değilim.

Sigara içmiyorum ama kafam dumanlı, gerçeklerden korkuyorum. Yüzleşmek, gerçeği görmek korkunç geliyor. Elinde sonunda olacağına varacak ama bilmiyorum üstüne gitmek zor geliyor, korkutuyor.

Hesaplarım tutmazsa, umduğum gibi olmazsa ne yaparım, nasıl bir çıkış yolu ararım bilmiyorum.

Boş bakışlar, sahte kahkahalar, alkol ve uyuşturucu kullanmadan beyni uyuşturmaya çalışmalar.

Farkındalık arttıkça yaptıklarından pişmanlık duyma, pişmanlıkların ciğerini yakması, içinin kan ağlaması.

Bunun bile farkına varmak istememen, kanayan yarana tampon yapmadan kanamasını görmemeye çalışmak.

Zevk aldığın şeyler şimdi boğazına düğümlenmesi, aklına geldikçe ateş basması.

Kaygılarının artması, çözümlerin daralması kendini darboğazda hissetmen, çıkılamaz bir yolda ilerlemen.

Sistemin çarklarından biri olman, bunun farkında olman ve farkında oldukça daha çok bu çarkı döndürmen. Çomak sokcak kadar yüreğinin olmaması. 

Bunları yazdıktan sonra tekrardan eski hayatına dönmeye çalışman. Çevrendekilerin hırsları, boş beleş hayalleri ve yaşantıları, seni negatif etkilemeleri ama bir türlü uzaklaşamaman.

Az laf çok iş yerine tam tersini yapmaları, kimsenin seni takmaması, yaptıklarının karşılığında teşekkür olarak sadaka vermeler, içlerini ferahlatmalarına vesile olman, sonra bunu başına kalkmaları. Bir ton mesele birikmiş haberin yok.

Sabırsızlık edilmesi, herşeyin bi anda olması istenmesi, olmayınca seni suçlamaları..

Yeter diye bağırman istemen, her isteyişinde daha çok içine sinmen, bunları unutman için kendini daha çok sisteme kaptırmak, seni dışardan görenlerin senin gibi olmak istemeleri ama kafanın içini bilmemeleri.

Kafamdaki filler tepişirken beni eziyorlar, benim kafamda bana yer kalmıyor. 

28 Aralık 2016 Çarşamba

Ayıkamıyoruz

Uyutulduğumuzu ayıkamıyoruz, dolandırıldığımızı ayıkamıyoruz, aptal yerine koyulduğumuzu ayıkamıyoruz.
Öğretmenler ezberletiyor, güçlüler sindiriyor, kendini zeki zanneden çakallar sömürüyor elinde güç bulunduran bir darbede o indiriyor kafandan aşağı.
Düşünmene fırsat bırakmıyorlar, hemen gündem belirliyorlar TT yapıyorlar 2-3 şey söylüyorsun vatan kurtarıyorsun. Elindeki telefonda anca bir aşağı bir yukarı yapıyorsun.
Çarka çomak sokmaya çalışsan bir o kadar yardımcı oluyorsun, ayıkmaya çalıştıkça seni dışlıyorlar özgün olan her şeyi itekliyorlar popülerliği bol olan yanlışları benimsiyorlar sonrada diyorlar ki yeni nesil çok fena.

Sal bakalım sen çocuğunu oynasın, bırak öğrencini bir hayal etsin, ver bakalım formülü öğrencinin ihtiyacı olduğu için, ön ayak ol, gerçekten öğreten ol sonra gezin ben öğretmenim diye.
Çıkar şu gözlükleri gözünden, çık şu kalıbın içinden, senden farklıları da olabilir bunu da kabullen, dünya küçük ettiğini bulursun bunu da bilsen insanlar daha kaliteli olur sanki.

Bunları ben yapsam nolcak herkes aynı mı diyorsun ? işte sıkıntı burada başlıyor, kendimize değil herkese bakıyoruz onlara göre hareket ediyoruz, onlara göre konuşup onlara göre susuyoruz.

Bunları yaparken teknolojiden kopalım demiyorum, bırakalım telefonu bilgisayarı organik tarıma geçelim demiyorum, istiyorsak tarımda yapalım ammaa bunların köleleri olmayalım.
Tabakhaneye b!k yetişmiyoruz, birazcık rutinden sapalım mesela yürüyen merdivenden değilde normal merdivenden çıkalım, masamızın yönünü çevirelim ama rutinden sapalım bazı şeylere alışmayalım.

19 Mayıs 2016 Perşembe

Rutin rutinsizlik

Olay bu kadar basit, her şey her zaman olmaması gerektiği gibi olması olayıdır.
Yani hayatın sana daima kazık atma olayıdır kısaca. Bunu bilmene rağmen inadına yaşarsın, inadına zevk alırsın.
Arkandakilere döner ve orta parmağını gösterirsin, bu seni daha da gazlar.
Birden fazla sebebi vardır aslında bunun en basiti arkandakilerin senin o parmağını sana monte etmemeleri için onlardan daha hızlı olman gerekmesi, ama asıl zevkli kısmı da bu aslında.

Bazen o kadar hızlı koşarsın ki, çevrende seni sen yapan değerleri atlarsın.
Onlar var mı aslında ? herkes kendi başına bir bireyse çevremizdekiler bize ne yapabilir ?
onlar bize göre sadece basamak mı yoksa bize manevi değer katan birileri mi ?
İnsanları neden kıramayız ? neden çoğu zaman hayır diyemeyiz ?
Sorguluyorum, ucuna varamıyorum. Tam varıcam benden tekrardan kaçıyor.

Aslında biraz motivasyon eksikliğim var, onu ayarlasam rutine girebilir miyim ki ?
Söylesenize bana rutine girersem nolucak ? yani elime ne geçicek, monoton bir yaşam bana göre mi ki ? bilen birisi yardımcı olursa sevinirim aslında. Akşama kadar rutinim masa başında oturmak olsa (ki öyle) neler yapardım ?
Cevap veriyorum, ufacık alanı kendime playland yapardım. Yaptım mı ? kısmen.
Saçmalamaya başladık yine, ama durum böyle, filler tepişiyo gafamda.

Saygısızlıklar olmuş diz boyu, diller olmuş pabuç misali, olaylar çıkmış rutinden.
İçimi kemiren bir kurt.. Deniz misali vazgeçilmeyen ama suyu da içilmeyen bişey..

18 Şubat 2016 Perşembe

Açsan kusucam.

Dokunsalar kusucam, ağzım kapatılmış kokuşmuş bir çöp kutusu gibiyim.
İçimde pislikler kaynıyor adeta, hepsi benimle.

Kimseye zararım dokunmuyor dışarıdan gören ise beni iyi biri zannediyor, açsa kapağımı boğulacak pisliklerimin altında haberi yok halbisem.